tam, gdzie rosną poziomki...

Pakowanie dobiega końca.

Niełatwa to sztuka, bo muszę zabrać ze sobą pół domu.

Wyjeżdzam na trzy miesiące tam, gdzie rosną poziomki.

Jako, że głównym moim zadaniem będzie podziwianie świata z końskiego grzbietu, wybaczcie, że przez ten okres posty na blogu pojawiać się będą nieco rzadziej (nie wspomnę już, że z netem w Puszczy krucho...).

Obiecuję jednak, że jak tylko pojawi się okazja - upichcę co nieco i zajrzę tu na chwilkę.

Póki co - gromadzę przepisy na "dary lasu".

Postaram się przywieźć nieco kresowych smakołyków i wykraść od miejscowych tajniki ich kuchni :-)

Jeśli ktokolwiek z Was miałby ochotę na konną eskapadę po najpiękniejszym zakątku Polski  - z całego serca zapraszam do Stajni Sarnetki.

Dziś w ramach testowania przepisów - zapraszam na pyszne jagodzianki.

Oczywiście z przepisu Tatter.

Jagodzianki

Ciasto:

500g mąki

1 1/2 lyzeczki drożdży instant (dałam 20 g świeżych)

szczypta soli

1 szklanka mleka

1 jajko

1/4 szklanki oleju
1/2 szklanki cukru

2 lyzki cukru waniliowego

Nadzienie:
300g jagód
3 łyżki cukru

1 łyżka mąki ziemniaczanej

Jajo i łyżka mleka do smarowania
Pomada cukrowa

Mąkę łączę z drożdżami, dodaję sól (w przypadku świeżych drożdzy robię najpierw rozczyn). Wlewam mleko, wbijam jajo, mieszam dokładnie. Dodaję olej i resztę składników. Zagniatam miękkie, plastyczne ciasto. Zostawiam je na godzinę.

Nastepnie odgazowuję, zwijam w rulon i dzielę na 16 części (ok. 60g). Lekko formuję w kule i znów zostawiam na 15 minut. Z każdej kuli robię placek (można walkowac, ja to robie dłonią) i na jego środku umieszczam kopiastą łyżkę jagodowego farszu. Zlepiam placki jak pierogi, dokladnie dociskam. Każdą umieszczam złączeniem w dół na blacie stołu i delikatnie lecz zdecydowanie roluję nadając im kształt owalnych bułeczek. Gotowe umieszczam na naoliwionej blasze i zostawiam do wyrośnięcia na 45 minut.
Wyrośnięte jagodzianki smaruję rozmąconym jajem i wkładam do pieca nagrzanego do 220C. Piekę 15 minut. Po wyjęciu z pieca, ciepłe jeszcze bułeczki smaruję lukrową pomadą. 

Życzę Wam ( i sobie :-)) pogodnych wakacji!

dorsz zapiekany z porami i młodymi ziemniakami

Jakiś czas tem zakupiłam garnek rzymski. Miał on służyć do wypieku chleba.
Niestety, nie przypadł mi w tej funkcji do gustu, za to sprawdził się genialnie jako naczynie do pieczenia wszelkiego rodzaju mięs (są nieprawdopodobnie soczyste i kruche) oraz robienia zapiekanek.
Dziś prezentuję danie grzechu warte. Delikatny, rozpływający się dorsz w towarzystwie młodych warzyw, otulony aksamitnym, kremowym sosem. Z pewnościę będzie równie pyszny gdy upieczemy go w zwykłej brytfance. Naprawdę polecam.

Dorsz zapiekany z porami i młodymi ziemniakami
700 g filetów dorsza
700 g młodych ziemniaków
3 pory (białe części)

3 ząbki czosnku

1 cytryna
2 łyżki masła
150 ml śmietanki 30%
2 łyzki mąki ziemniaczanej
garść świeżego majeranku
1 łyżka suszonego tymianku
sól,  świeżo zmielony pieprz

Ścieram skórkę i wyciskam sok z połowy cytryny. Nacieram nią filety, solę, posypuję pieprzem, dodaję posiekany majeranek i wstawiam na 30 minut do lodówki. W międzyczasie obieram ziemniaki, kroję na plasterki, wrzucam do osolonej wrzącej wody i gotuję ok. 5 minut. Odsączam na sicie.
Rozgrzewam na patelni masło, dodaję tymianek, wrzucam pokrojone w plasterki pory, po 3 minutach dodaję posiekany czosnek i duszę jeszcze ok. 2 minut.
Garnek rzymski moczę w wodzie ok 10 minut. Następnie układam warstwami ziemniaki, rybę, pory.
Śmietanę łączę z mąką, doprawiam solą i pieprzem (ryby lubią dużo pieprzu i ja też ;-)), zalewam nią dorsza. Na wierzchu układam plastry cytryny. Zakrywam garnek i wstawiam do zimnego piekarnika. Nastawiam piekarnik na 220C i piekę 1 godzinę (ok 40 - 45 minut od osiągnięcia porządanej temperatury).
W przypadku zapiekania potrawy w zwykłym naczyniu - wkładamy do gorącego piekarnika i pieczemy ok 45 minut.
Podaję z sałatą z sosem vinegret. Pycha!

naleśniki i puński jarmark

Powoli szykuję się do wyjazdu.

Myślami jestem już w krainie jagód, poziomek i bezkresnych lasów.

Robię również porządki w przetworach. Dojadamy ostatnie słoiczki z zeszłego roku.

Mam nadzieję wrócić jesienią ze świeżym zapasem konfitur i wszelakiej maści grzybów.

Dziś zapraszam na najzwyklejsze, najpyszniejsze naleśniki. Z twarogiem i konfiturą z jagód.

Naleśniki z twarogiem i konfiturą jagodową

2 jajka

300 g mąki

250 ml przegotowanej letniej wody

250 ml letniego mleka

szczypta soli

kawałek słoniny do smażenia

nadzienie:

200 g twarogu

1 żółtko

cukier waniliowy

1-2 łyżki cuktu

1-2 łyżki śmietany (w zależności od użytego twarogu, gdy farsz okaże się zbyt suchy)

2 łyżki masła do podsmażenia naleśników

polewa: domowa konfitura z jagód

Jajka ubijam mikserem, dodaję wodę i mleko, następnei powoli dosypuję mąkę. Mieszam do momentu, aż powstanie jednolite ciasto, ale niezbyt długo (podobno zbyt długie miksowanie ciasta powoduje, że naleśniki tracą swoją puszystość). Odstawiam ciasto na 20 minut, żeby odpoczęło. Następnie rozgrzewam patelnię, smaruję kawałkiem słoninki nadzianej na widelec. Smażę na niezbyt dużym ogniu, tak aby naleśniki w trakcie smażenia ładnie nam podrosły, ale nie przypaliły się.

Twaróg miksuję z żółtkiem i cukrami, jeżeli konieczne dodaję odrobinę śmietany.

Naleśniki smaruję nadzieniem, składam na 4 lub zwijam w rulon.

Podsmażam na maśle, polewam konfiturą.

Smacznego!

Podczas porządkowania zdjęć z poprzednich wakacji odszukałam fotografie zrobione z okazji jarmarku 15 sierpnia w Puńsku.

Była to nieprawdopodobna impreza, na której (możecie wierzyć lub nie) ciężko było o znalezienie stoiska z chińską tandetą, królowało natomiast litewskie rękodzieło, domowe wędliny i sery.

Postanowiłam zamieścić te zdjęcia na blogu, ponieważ jarmark zrobił na mnie ogromne wrażenie.

Z pewnością w tym roku w połowie sierpnia również będę grasować w okolicach Puńska!

z bobem...

Bo z bobem to ja mam zwykle tak, że zjadam sam tuż po ugotowaniu.

Przyczyna tego jest prozaiczna: jest tak smaczny, że po prostu nie potrafię się mu oprzeć.

Dzisiaj jednak (po części ze względu na jego  koszmarną cenę 12 zł/kg) postanowiłam uczynić go bohaterem naszego obiadu.

Zapraszam więc na bób w dwóch odsłonach.

Odsłona pierwsza:

Zupa ziemniaczana z bobem i majerankiem

(oryginał przepisu autorstwa Roberta Sowy znalazłam tu,

 u mnie z małymi zmianami)

1 litr bulionu (może być z kostki, ale ja nie uznaję)

500 g ziemniaków

500 g bobu

3 cebule (powinna być cebula i por - niestety, nie posiadałam pora)

2 ząbki czosnku (to ode mnie)

150 g łagodnego serka topionego (dałam nie łagodny - President Creme de bleu)

2 łyżki masła

3 plastry surowego, wędzonego boczku

garść świeżego majeranku (lub 1-2 łyżki suszonego)

sól, pieprz, gałka muszkatołowa do smaku

Bób zblanszowałam ok 5 minut z gorącej wodzie, odcedziłam, obrałam (oczywiście podjadając).

Ziemniaki obrałam, pokroiłam w kostkę i wrzuciłam wraz z połową bobu do gorącego bulionu.

Na maśle podsmażyłam cebulkę (tak, żeby zmiękła), następnie dodałam posiekany czosnek i poddusiłam jeszcze 2 minuty. Dorzuciłam do zupy. Całość gotowałam ok 20-30 minut, tak, żeby ziemniaki zmiękły.

Pod koniec gotowania dodać serek topiony, doprawić majerankiem, gałką, solą pieprzem.

Boczek i pozostały bób podsmażyłam na patelni. Nalałam zupę do miseczek, posypałam bobem i boczkiem. Pycha!

Odsłona druga:

Sałatka z roszponką, pomidorkami koktajlowymi, bobem i fetą

1 op roszponki (lub zamiennie innej sałaty)

250 g bobu

200 g pomidorów koktajlowych

100 g czarnych oliwek (moje ulubione kalamata)

100 g sera typu feta (dałam grecki aristides )

sos:

1 ząbek czosnku

25 ml octu winnego (polecam biały ocet balsamiczny Mazetti)

50 ml oliwy z oliwek

mała łyżeczka miodu

mała łyżeczka musztardy dijon

sól, pieprz

Bób blanszuję w gotującej się wodzie ok 5 minut, odsączam na sicie, obieram i zostawiam do ostygnięcia.

W salaterce układam sałatę, bób, przekrojone na pół pomidorki, oliwki i pokrojony w kostkę ser.

Składniki na sos miksuję.blenderem. Polewam sałatkę sosem i natychmiast podaję.

Smacznego!

mango i indyjskie smakołyki Ani

Od wielu lat marzę o tym, aby spróbować oryginalnej kuchni indyjskiej.

Kiesyś nawet planowałam podróż do Indii, zakupiłam nawet przewodnik i mapy :-)

Niestety plany wzięły w łeb, a przewodnik poprzez allegro znalazł nowego właściciela...

Jednak dzięki Ani i Jej Małej Kuchni po kilku latach moje pragnienia odżyły.

Ania jest pasjonatką kuchni indyjskiej i ma naprawdę świetne przepisy.

Dzięki Niej poznałam namiastkę tych cudownych, egzotycznych aromatów,

to za Jej sprawą postanowiłam spróbować mango. I zakochałam się.

Jest to przepyszny, cudownie orzeźwiający owoc, o zaskakującym smaku.

Prawdopodobnie mango kupowane na Placu Szembeka i w Macro jest tylko nędzną namiastką tego dojrzewającego w Indiach, ale w obecnej sytuacji musi mi to wystarczyć.

I wystarcza. I wolę sobie nawet nie wyobrażać, jak smakuje ono w Indiach...

Mango chutney

(źródło: Moja Mała Kuchnia)

1 kg świeżych owoców mango, niezbyt dojrzałych

0,5  kg brązowego cukru lub najlepiej jaggery - ekstraktu z trzciny cukrowej ( dałam cukier demerara)

125 gr obranych ząbków czosnku (2 duże główki), posiekanych

125 gr świeżego korzenia imbiru, obrany i posiekany

175 gr rodzynek

1 - 1,5 łyżki soli

przyprawy:

3/4 łyżki mielonego kuminu

3/4 łyżki mielonej kolendry

3/4 łyżki chilli w proszku (dałam sporo mniej)

1 łyżeczka goździków, mielonych

Obieramy mango, odkrawamy miąższ od pestki i kroimy na niewielki kawałki (ok 1-2 cm). Wkładamy mango do rondla, dolewamy troszkę wody (około 1 szklanki) i zagotowujemy. Dodajemy cukier i jeśli trzeba to odrobinę wody (by mango nie przywierało do dna).

W malakserze miksujemy imbir, czosnek, rodzynki i potem dodajemy przyprawi i chwilę jeszcze miksujemy do połączenia.

Gotujemy mango aż nabierze konsystencji dżemu i dodajemy nasze pure i smażymy na wolnym ogniu (w razie potrzeby można dodać troszkę wody). Gdy uzyskamy właściwą gęstość wyłączamy gaz i wkładamy nasz chutney do słoików. Powinno "przegryźć się" w słoikach co najmniej miesiąc zanim zaczniemy go jeść.

Chutney jest bardzo fajnym dodatkiem do wszelkiego rodzaju mięs i wędlin. Na pewno "zasadzę" się jeszcze na inne wersje tego smakołyku (ciekawa jestem tych z dodatkiem octu winnego).

Mango lassi

1 dojrzałe mango (400 g bez pestki)

200 ml mleka

200 ml jogurtu naturalnego (podobno im bardziej tłusty, tym lepiej)

4 łyżeczki cukru

Wszystkie składniki dokładnie zmiksować i porządnie ochłodzić w lodówce (można zmiksować również z kostkami lodu). Podawać naprawdę zimne.

Jest to przepyszny, orzeźwiający mleczny napój.

Bardzo polecam!

pyszna tarta botwinkowa

Lato, lato, lato czeka

razem z latem czeka rzeka

razem z rzeką czeka las

a tam ciągle nie ma nas....

14 dni do wyjazdu. Nie mogę się doczekać.

Robię na obiad szybką tartę i wracam do planowania wakacji :-)

Uwielbiam botwinkę. Jak już pewnie pisałam, za chłodnik dam się pokroić.

Niestety aura nie sprzyja wszelkiego rodzaju zimnym potrawom, pierwsze dni lata nas nie rozpieszczają.

Botwinkę przeznaczoną na chłodnik wykorzystałam więc w inny, równie pyszny sposób.

Zrobiłam tartę botwinkową, która bardzo smakuje ze szklaneczką maślanki.

Jest bardzo smaczna, sycąca i naprawdę nie tak pracochłonna, jakby się to mogło wydawać.

Tarta botwinkowa

składniki na ciasto (przepis od Lo):

250g mąki krupczatki

150g miekkiego masła

1 rozbełtane jajko

1 łyżka mleka

1/2 łyżeczki soli

składniki na nadzienie (zmodyfikowałam nieco przepis Liski):

1 spory pęczek botwinki z buraczkami

3 łyżki masła

pęczek koperku

3 łyżki kaparów

3-4 ząbki czosnku

100 g sera gruyere

100g mozarelli

2 jajka

100 ml śmietany

3 łyżki octu winnego

kminek, gałka muszkatołowa

sól, pieprz, cukier do smaku

Mąkę szybko zagniatam w misce z miękkim masłem, jajkiem, solą i mlekiem, tworzę kulę, zawijam w folię i wkładam na 1 godzinę do lodówki (można to zrobić dzień wcześniej).

Formę do tarty (lub w tym wypadku u mnie patelnia bez rączki) wykładam papierem do pieczenia, wylepiam ciastem, nakłuwam widelcem i wstawiam do piekarnika nagrzanego do 190C i podpiekam przez 15 minut (nigdy nie wysypuję ciasta fasolą i jakoś mi się nie podnosi).

W międzyczasie siekam botwinkę, ścieram na tartce buraczki. Masło rozgrzewam na patelni, dodaję posiekany czosnek, a po 1 minucie botwinkę, koperek i kapary. Przykrywam i duszę ok 3 minut, aż lekko zmięknie. Następnie podlewam octem winnym, doprawiam do smaku cukrem (można pominąć gdy mamy słodki ocet), solą, pieprzem, kminkiem i gałką. Jajka mieszam ze śmietaną, dodaję starty ser gruyere, sól, pieprz.Na podpieczone ciasto wykładam farsz, polewam jajkami i posypuję posiekaną mozarellą. Piekę w 190C przez 30 minut.

Podaję lekko ostudzoną z kubkiem maślanki. Naprawdę pycha!

A puszcza czeka...

kapusta głowa pusta i wspomnienie minionego lata

Ogarnął mnie nastrój" nicnierobienia".

Klasyczny leń wkradł się do kuchni.

Moje myśli powoli kierują się ku zbliżającym się wakacjom.

Jeszcze 17 dni i zaszyję się w samym środku Puszczy. Na 3 miesiące.

I jak tu myśleć o jedzeniu...?

W czeluści komputera znalazłam danie, które sfotografowałam już jakiś czas temu.

Jest to mój ulubiony przepis na młodą kapustę.

Przepis autorstwa Macieja Kuronia.

Młoda kapusta 

1 główka kapusty

1 cebula

250 ml bulionu

125 ml śmietany

sok z 1/2 cytryny

1/2 łyżeczki kminku

1 łyżka mąki

2 łyżki masła

cukier, sól

Kapustę po oczyszczeniu i opłukaniu szatkujemy. Cebulę obieramy i kroimy w drobną kostkę. Dusimy ją na maśle aż do zeszklenia, dodajemy kapustę, kminek, wywar, sok z połowy cytryny (może być trochę winnego octu), cukier i ewentualnie sól. Gotujemy na małym ogniu przez 15-25 minut. Na koniec, jednym płynnym ruchem wlewamy do kapusty wymieszaną z mąką śmietanę. Mieszamy i szybko zagotowujemy.

Smacznego!

I jeszcze widoczek z zeszłego roku....

Jeżeli ktoś wie, skąd zostało zrobione to zdjęcie, a ma ochotę na słoiczek zeszłorocznych poziomek - zapraszam do zabawy :-)